شوکران بر لب ...

 

این غزل آبدار علیرضا بدیع پیشکش به گیسوان تابدارتان

 

همیشه داشته ای شهد و شوکران بر لب

ز نیش و نوش هم این داری و هم آن بر لب

 

به روی دست برند این نشسته از پا را

اگر دمی ببری نام دیگران بر لب

 

سبو که دست تو باشد، سیاه مست شویم

بدون این که گذاریم استکان بر لب

 

چه راز داشت وجودت؟ که بعد از این همه سال

هنوز مانده سرانگشت قدسیان بر لب

 

نشان قافله ی مشک و سرمه بر مژگان

نشانه های شبیخون کاروان بر لب

 

کجاست موعد موعود پس؟ که دلبر من

کشیده است برایم خط و نشان بر لب

 

بهار رد شد و نا کام ماندم از گلزار

لبم به جان نرسید و رسید جان بر لب...

 

 

                           دمتان دمادم داغ ...